*Σαν το λιβάδι με τις παπαρούνες στα Γδόχια...*

...τίποτα δε μοιάζει! Η μυρωδιά, ο άνεμος που χόρευε γύρω απ' τα πέταλα... Τόσο όμορφες, τόσο ευάλωτες, πιο απαλές κι από μετάξι! Κάποτε μου 'φτάναν ως τη μέση, και του παππού μόλις που αγγίζανε τις γάμπες! Έτρεχα ανάμεσά τους ευτυχισμένη! Μπορεί να έπεφτα κατά λάθος αλλά δε με ένοιαζε! Τώρα μάλλον σ' εμένα θα φτάνουν ως τις γάμπες. Ο παππούς έγινε άνεμος και βροχή, ηλιαχτίδα και χιόνι... Μια εποχή θα πάω. Κι ας είναι να γίνει απότομη κι απύθμενη η πτώση. Θα χορέψω μαζί με τον άνεμο, όπως τότε που ήμουνα παιδί!